கடவுளும் கண்மணியும்!

கந்த ஷஷ்டி கவசம், காயத்ரி மந்திரம்! இது இரண்டும் சொல்லாமல், எனக்கு தூக்கமே வராது. காலையில் பூஜை செய்து, முழுவதுமாக கந்த ஷஷ்டி கவசம் பாடுவேன். வாசிக்க மாட்டேன், பாடுவேன். மாலை, நூற்றி எட்டு முறை காயத்ரி மந்திரம் பாடுவேன்!

இது தவிர, இதர தெய்வங்களுக்கும் பாடல்கள் பாடுவேன். பாடல் புத்தகம் இருக்கும், நானே ஒரு ராகம் போட்டுப் பாடுவேன்! பக்கத்து வீட்டு பாட்டி முதல் பியூட்டி வரை எல்லோருக்கும் எனது பாடல் பிடிக்கும்.
உண்மையாகவே, நன்றாகவே பாடுவேன். இன்று நான் கல்லூரியில் மேடையில் பாடுவதுண்டு, காரணம் சிறுவயதில் தினமும் கந்த சஷ்டிக் கவசம் பாடிப் பழகியது தானோ என்னவோ! நம்பித்தான் ஆக வேண்டும் நீங்கள், நான் நன்றாகவே பாடுவேன்!

உடனே "கண்மணி அத்தனை பெரிய பக்தி நிறைந்த பெண்ணா?", என்று நினைத்து விடாதீர்கள். இது நான் ஐந்து, ஆறாம் வகுப்புப் படிக்கும் போது!

இப்போது???

இப்போது, நான் பூஜை செய்வதே கிடையாது! சிறுவயதில் அத்தனை பெரிய பக்தி கொண்டிருந்த நான், இப்போது ஏன் அப்படி இல்லை???

காரணம்? உள்ளது! என்ன?

காரணம், ஒரு ஆசிரியர்!!!

ஆம், நான் எட்டாம் வகுப்புப் படிக்கும் போது எனக்கு அவர் சரித்திரம் சொல்லிக் கொடுத்தார். அவரது பெயர் - ரெங்கநாதன்.

இன்று நான் இப்படி சாமி கும்பிடுவதில் அத்தனை நாட்டம் இல்லாமல் இருப்பதற்குக் காரணம் அவர் தான்.

பாடம் நடத்துவதைத் தாண்டி, நிறைய பேசுவார். அவர் பேசுவதைக் கேட்பதென்றாலே எனக்கு அத்தனை பிரியம். ஆர்வமாகக் கேட்பேன்.

அவர் மீது அத்தனை பெரிய மரியாதை! அவர் சொன்னால், எதுவும் "மிகச்" சரியாக இருக்கும் என்று எனக்கு நம்பிக்கை.

அவர் ஒரு நாள் வகுப்பில் சொன்னார்.

" நாம் இன்று பால் அபிஷேகம், தேன் அபிஷேகம் என்று இறைவனுக்கு செய்கிறோம், ஆனால், இன்னும் எத்தனை பேர் பசியால் வாடுகிறார்கள்? அவர்களுக்கு உதவ ஏன் இந்த பாலையும் தேனையும் பயன்படுத்தக் கூடாது?

இங்கு இறை வழிபாடு செய்யும் எத்தனை பேர் பிறருக்கு உதவும் மனதோடு இருக்கிறார்கள்? நிறைய நேரம் உருகி உருகி இறைவழிபாடு செய்வதை விட, நாலு பேருக்கு உதவினாலே, மனம் அமைதி அடையும்..."

இப்படி அவர் பேசியதைக் கேட்டது முதல், நிறுத்தினேன். இன்று வரை நான் கந்த ஷஷ்டி கவசத்தை மீண்டும் பாடவில்லை!

பெரிய முற்போக்குவாதி போல, வீட்டில் அம்மாவிடம் சண்டை எல்லாம் போட்டதுண்டு. "இப்டி சாமி கும்பிடாதிங்கம்மா...", அது இது என்று என் ஆசிரியர் வகுப்பில் சொன்னதை எல்லாம் சொல்லி சண்டை இடுவேன், சாமி கும்பிடவே மாட்டேன் என்பேன்! 

அம்மா அடிப்பார். :( நிறைய அடி வாங்கி இருக்கிறேன். ஆனாலும் சாமி கும்பிடமாட்டேன் என்பதில் அத்தனை பிடிவாதமாய் இருந்தேன்.

அம்மா எனது ஆசிரியரை பயங்கரமாக திட்டுவார், "நல்லா இருந்த புள்ளைய, இப்டி கெடுத்து வச்சுட்டாரே கண்டதையும் சொல்லி..", இப்படி அந்த ஆசிரியருக்கு வேறு திட்டு வாங்கிக் கொடுத்திருக்கிறேன்!

"பிறருக்கு உதவ வேண்டும், இறை வழிபாடு செய்வதை விட, ஏழைக்கு உதவுவது சிறந்தது!", இது இந்நாள் வரை எனக்கு மனதில் ஆழமாய் பதிந்துள்ளது!

ஏதோ என்னால் இயன்ற அளவு உதவி வருகிறேன் வீட்டில் செலவுக்குக் கொடுக்கும் பணத்தை வைத்து.


இன்று நான் சாமி கும்பிடுவதுண்டு. ஆனால், முன்பு போலக் கிடையாது.
"இறைவன் இருக்கிறார்", இதையும் நம்புகிறேன். ஆனால், இந்த அபிஷேகம் ஆராதனை இதில் நம்பிக்கை இல்லை.

ஆனால், கோவிலுக்குச் செல்வதுண்டு, இன்றும் என் அம்மா ஆசையாகக் கேட்டால், சரஸ்வதி துதி பாடுவதுண்டு.

முன்பு அம்மாவிடம் சண்டை போட்டது போல இப்போது போடுவதில்லை, சாமி கும்பிடச் சொன்னால் கும்பிடுவேன்.

கற்றுக் கொண்டேன், நான் எனது நம்பிக்கைக்காக பிறரை வற்புறுத்துவது சரியாக இருக்காது! #அம்மாவை வற்புறுத்துவது இல்லை.

கற்றுக் கொண்டேன், எனக்கு பிடித்தார் போல நான் இருக்கலாம், ஆனால், அது என் அன்பானவர்களுக்கு வருத்தம் தந்தாள், சற்று மாற்றிக் கொள்வதில் தவறில்லையே? # நானும் சாமி கும்பிடுகிறேன், என் அம்மாவிற்காக!

கற்றுக் கொண்டேன், ஒரு ஆசிரியரால் எத்தனை பெரிய மாற்றத்தையும் கொண்டு வர முடியும், ஒரே ஒரு மணிநேரத்தில்! 

இதோ இன்று மாலை கூட பூஜை செய்து, குங்குமம் வைத்துள்ளேன் நெற்றியில், என் அம்மாவின் அன்பிற்காக!

அன்பே சிவம்! இல்லையா?